شعر ( هزج ) چنان گشتم ز مستى و خرابى * كه خاكى را نمىدانم ز آبى درين خانه نمىيابم كسى را * تو هشيارى بيا باشذ بيابى همين دانم كه مجلس از تو برپاست * نمىدانم شرابى يا كبابى به باطن جانِ جانِ جانِ جانى * به ظاهر آفتابِ آفتابى « 4 » ازآن‌رو خوش فسونى كه مسيحى * ازآن‌رو ديو سوزى كه شهابى مرا خوش‌خوى كن زيرا شرابى * مرا خوش‌بوى كن زيرا گلابى صبايى كه بخندانى چمن را * اگرچه پشگان را تو عذابى بيا مستانِ بىحد بين به بازار * اگر تو محتسب در احتسابى چو نان خواهان گهى اندر سؤالى * چو رنجوران گهى اندر جوابى مثالِ برف كوته خندهء تو * از آن محبوسِ « 11 » ظلماتِ سحابى درآ در مجلسِ سلطانِ باقى * ببين گردانِ جفانٍ كَالجَوابى « 12 » تو خوش لعلى و ليكن زيرِ كانى * تو بس خوبى و ليكن در نقابى بسوى شه پرى بازِ سپيذى * و گر بومى « 14 » به گورستان غرابى جوان‌بختا بزن دستى و « 15 » مىگو * شبانى وا شبانى وا شبابى مگو با كس سخن ور سخت گيرذ * بگو و اللّه اعلم بالصوابى « 16 » « 3 / 595 » الحكاية : همچنان خدمت ملك الادبا فخر الدين ديو دست ملك نهاذ رحمه اللّه « 18 » روزى حكايت كرد كه جهت حضرت

--> ( 3 / 595 ) Z 170 آ B 158 آ K 106373 ، II , H ؛ 29 ، II , T ( 4 ) b آفتاب B : آفتابى Z آفتاب در K ( 11 ) b محبوس ZK ظلمات B ( 14 ) b بومى ZK : پرى B ( 15 ) a و ZK : - B ( 16 ) b بالصوابى ZB : بالصواب K ( 18 ) رحمه اللّه ZB : - K ( 12 ) a جفان كالجواب : قرآن ، سورة السبأ 34 / 12 .